Wernisaż "Instalacje" Rafała Rachańskiego

Rafał Rachański -  rocznik 1972, Malbork

Podstawowe  pytanie  jakie  sobie  sam  zadałem  przed przystąpieniem  do  pisania  tej  recenzji  brzmi:  dlaczego?

Dlaczego Rafał tworzy? ...Rafał twierdzi, że rzeźbi dla frajdy, że jest to forma spędzania wolnego czasu. Nie do końca to jednak kupuję...

Myślę,  że  Rafał  zaczął  tworzyć  bo  jest  w  nim  niezgoda. Niezgoda na świat wokół nas. Sztuka wyrasta głównie z emocji.

A tych, w rzeźbach Rafała widzę pełno. Głównym tematem prac Rafała Rachańskiego człowiek. I to jak

artysta go postrzega. Rafał nie upiększa istoty ludzkiej ... Wprost przeciwnie. Twarze ludzkie  deformuje,  multiplikuje  je  w  bezosobowy  tłum,

wbija w  nie  gwoździe,  szpile,  pozbawia  twarze  indywidualnych rysów, pozbawia oczu. A nawet jeśli oczy pozostają na miejscu

to są zamknięte, niewidzące. Podobnie  postępuje  z  ludzką  sylwetką  choć  prawdę powiedziawszy  korzysta  głownie  z  fragmentów 

ludzkiego ciała... Widzę w działaniach Rafała niecierpliwość, pośpiech, konieczność  szybkiej  wypowiedzi  tu  i  teraz,  za  pomocą

narzędzi jakie akurat są pod ręką. Nie  chcę  też  powiedzieć,  że  artysta  próbuje  nas  epatować brzydotą, koszmarem, deformacją. Nie.

Absolutnie nie. Rzeźby  wpisują  się  łatwo  we  współczesny  kanon  piękna.  Rafał pokazuje otaczający świat w pełnej jego „krasie”...

Cierpiący z powodu wbijanych w ludzkie głowy złudnych prawd i nakazów. Ale przecież jest to świat w którym na co dzień żyjemy. I czasem

zdarza się nam odnaleźć w nim piękno. Podobnie piękne są w ostatecznym rozrachunku rzeźby Rafała Rachańskiego.

Andrzej Niedziński